با یه شکلات شروع شد، من یه شکلات گذاشتم تو دستش، اونم یه شکلات گذاشت تو دست من

 من بچه بودم، اونم بچه بود

 سرمو بالا کردم، سرشو بالا کرد

 دید که منو می شناسه! خندیدم!

 گفت: دوستیم؟ گفتم: دوست ِ دوست! گفت: تا کجا؟ گفتم : دوستی که تا نداره!

 گفت: تا مرگ؟! خندیدم گفتم: من که گفتم تا نداره!

گفت: باشه، تا پس از مرگ! گفتم: نــه، نــه، نه، نه! تا نــــــداره!

 گفت: قبول، تا اونجا که همه دوباره زنده می شن! یعنی زندگی پس از مرگ، بازم باهم دوستیم تا بهشت تا جهنم! تا هرکجا که باشه من و تو با هم دوستیم!!!

 خندیدم گفتم: تو براش تا هرکجا که دلت می خواد یه تا بذار، اصلا یه « تا» بکش از سر این دنیا تا اون دنیا! اما من اصـلا براش تا نمی ذارم

 نگام کرد، نگاش کردم، باور نمی کرد!

 می دونستم اون می خواست حتما دوستی ما تا داشته باشه، دوستی بدون تا رو نمی فهمید...

(زندگی یعنی چکیدن، همچو شمع از گرمی عشق، زندگی یعنی لطافت، گم شدن در نرمی عشق...)

گفت: بیا برا دوستی مون یه نشونه بذاریم، گفتم: باشه، تو بذار، گفت: شکلات! هربار که همدیگه رو میبینیم یه شکلات مال تو، یکی مال من، باشه؟ گفتم: باشه

 هربار یه شکلات می ذاشتم تو دستش، اونم یه شکلات تو دست من، باز هم دیگه رو نگاه می کردیم، یعنی که دوستیم، دوستِ دوست! من تندی شکلاتمو باز می کردم میذاشتم تو دهنم و تندوتند می مکیدم،

می گفت: شکــمو! تو دوست شکموی منی! و شکلاتشو می ذاشت تو یه صندوقچه ی کوچولوی قشنگ، می گفتم: بـــخــورش!میگفت: تموم میشه، می خوام تموم نشه! برا همیشه بمونه!

 صندوقش پراز شکلات شده بود، هیچ کدومشو نمی خورد، من همه شو خورده بودم

 گفتم: اگه یه روز  شکلاتهاتو مورچه ها بخورن، یا کرمها، اونوقت چیکار می کنی؟ گفت: مواظبشون هــستم!

 می گفت: می خوام نگهشون دارم تا موقعی که دوست هستیم!

 من شکلاتمو می ذاشتم دهنم و می گفتم: نه، نه، نه، «تا» نه! دوستی که تا نداره...

(تو کدوم کوهی که خورشید از تو دست تو می تابه... چشمه چشمه ابر ایثار روی سینه ی تو خوابه)

1سال...2سال...4سال...7سال...10سال... 20 سال شده،

 اون بزرگ شده، من هم بزرگ شدم، من همه شکلاتهامو خوردم، اون همه شکاتهاشو نگه داشته

 اون آمده امشب تا خداحافظی کنه، می خواد بره، بره اون دوردورها، می گه میرم، اما زود برمی گردم!

 من که می دونم میره و برنمی گرده!

 یادش رفت شکلات بهم بده! من که یادم نرفته!

 یه شکلات گذاشتم کف دستش، گفتم این برای خوردنه، یه شکلات هم گذاشتم کف اون دستش، اینم آخرین شکلات برای صندوق کوچیکت!

 یادش نبود که صندوقی داره برا شکلاتهاش، هردوتاشو خورد! خندیدم!

می دونستم دوستی من تا نداره، می دونستم دوستی اون تا داره، مثل همیشه!

 خوب شد همه شکلاتهامو خوردم! اما اون هیچ کدومشو نخورده!

 حالا با یه صندوق پر از شکلاتهای نخورده، چیکار میکنه؟؟!

(این دیگه فکر نداره، وقتی می شنوی میگم تو برو باهام نمون حتی اسممو نیار... اگه یک شب دیگه، زیر بارونها قدم زدی بدون: که تمام فکر من پیش تو بود، مثل تو تو زندگیم هیچکی نبود)

پ.ن: نمی دونم اسم اون آقاهه که قصه رو تعریف می کنه کیه پس منبع: ناشناس می باشد.

دلهاتون آسمونی- صفحه های دفتر حیاتتون به رنگ صداقت! (سه شنبه ی بارانی-نزدیک ۸ شب)

خیلی بعد(!) نوشت: وجود هرگونه ارتباط این داستان با اشخاص حقیقی و حقوقی، شدیدا تکذیب می شود.